Lijdend voorwerp

Wie regelmatig mijn blog leest herinnert zich de Kerstdagen van 2012 nog wel. Die 1e Kerstdag hebben we toen in het ziekenhuis doorgebracht. Zo ook het afgelopen weekeinde weer, met nagenoeg dezelfde reden, alleen een dag langer. Het hoe en wat weet mijn meisje niet meer en dat maakt het lastig, want zonder dat te weten blijft het op de loer liggen. Ik schrijf expres “hoe en wat” en niet “waarom”. Die is mij zo langzamerhand wel duidelijk want ze worstelt. En veel…. Door de CVA’s vergeet ze veel, veel meer dan dat ze laat merken. Daarbij is ze een … Lees verder….

Pijn, paal, verstopping en lekker groot!

“Als ik hier druk heb ik daar pijn”, wie kent dit bekende zinnetje niet. Klopt niet helemaal altijd, maar het lijkt er wel vaak op. Ik heb nu weer last van mijn armen, vooral mijn elleboog links. Pure overbelasting, want haal bij alles wat ik doe de kracht uit mijn armen. Een “normaal” mens gebruikt zijn hele lijf om te tillen, bijvoorbeeld: je bukt naar voren en trekt met je romp ook een deel van de last naar je toe. En laat dat nou nog steeds niet goed werken bij mij. En komt dus alles op mijn armen neer. Voorlopig … Lees verder….

Beta…….

Nou, gister was het dan zover, de uitslag van Christa’s hartonderzoeken. De gammafoto’s en de echo lieten in ieder geval gelukkig geen rare afwijkingen zien. Pfff, dat scheelt weer. De 24-uurs monitor liet echter wel zien dat er af en toe een afwijking in het hartritme optreedt. Zat volgens de cardioloog tegen boezemfibrilleren aan en kan de bloedrukdippen verklaren. “En nu dan dokter?” “Nou daar is wel een pilletje tegen, een bètablokkertje” “Oké, doe die er dan ook nog maar bij, er is nog wel een vakje over in het pillendoosje” Dus straks naar de apotheek en we gaan zien … Lees verder….

Oh ja, het hart, dat kan ook nog

Word ik net gebeld door mijn meisje: “Niet schrikken hoor, maar ik lig op de 1e hulp hartbewaking” Niet schrikken, versta ik dat nou goed? Ja dus. Ze had behoorlijke druk op haar borst gekregen en haar bloeddruk bleek sterk onderuit te zijn gezakt en haar hartslag veel te hoog en onregelmatig. “Nou dan kom ik er aan”. “Nee, niets daarvan, je hebt een bruiloft”. “En? dan zeg ik die af”. “Nee hoor, niks aan de hand, maak je geen zorgen, zie je vanavond weer, veel plezier” Dan zit je toch wel even anders op zo’n bruiloft kan ik je … Lees verder….

Hoe gaat het nou dan……….

Nou… dat valt dan zomaar best wel tegen. We zijn nu een dik half jaar verder na de laatste infarct en ze is eigenlijk over de grote verbeteringen heen. Wat nu rest is kleine verbeteringen (hopelijk komen er nog wel een paar) maar de grote lijnen staan wel vast denk ik. Geheugen laat sterkte wensen over en als moppie moe wordt gaat de gehele linkerzijde in de remmen. Blijft erg lastig voor haar om zaken makkelijk op een rij te krijgen en structureel makkelijk te onthouden. Was er aanvankelijk een aandachtsprobleem, het korte termijn geheugen lijkt toch echt wel verstoord. … Lees verder….

Weer aan het werk, maar gaat dan alles wel zo goed…..

Christa is afgelopen maandag weer voor de eerste keer naar het werk geweest. Een maand na de vorige en hopelijk laatste cva. Met afgebakende taken en gekoppeld aan een collega gaat het zo te horen goed. In het dagelijks leven zien de mensen om ons heen niets of niet zoveel aan haar. Gelukkig maar denk je dan, maar de waarheid ligt toch wel wat genuanceerder. Natuurlijk is het goed dat er aan de buitenkant niets te zien is, de beelden van mensen met hangende mondhoeken, lopend met een stok of zittend in een rolstoel kennen we allemaal wel. Echter juist … Lees verder….